Dębik Sundermanna - charakterystyka i wygląd
Nazwa bierze się z listowia: drobne, karbowane po brzegach liście wyglądają jak miniaturowe liście dębu, ciemnozielone z wierzchu i biało filcowate od spodu. Są zimozielone, więc płożąca kępa pozostaje ozdobna przez cały rok.
Roślina ma dwie fazy ozdobności. Najpierw białe kwiaty z pękiem złocistych pręcików, otwierające się z kremowych, zwieszonych pąków od maja do lipca. Potem pierzaste owocostany, srebrzyste i puszyste, jak u sasanki. To także jedna z najodporniejszych roślin w ofercie - strefa 3.
Wymagania uprawowe
Stanowisko słoneczne. Gleba próchniczna, koniecznie przepuszczalna, umiarkowanie wilgotna, chętnie z domieszką żwiru i wapnia - gatunki, z których powstał ten ogrodowy mieszaniec, rosną w górach i w tundrze, na podłożu żwirowym i kamienistym.
Strefa mrozoodporności 3, zimuje bez zabezpieczeń w najzimniejszych rejonach kraju; naturalnym okryciem jest dla niego śnieg. Nie znosi natomiast podłoża ciężkiego i mokrego, zwłaszcza zimą. Rośnie powoli i nie jest ekspansywny, więc nie wymaga cięcia ani ograniczania. Rozstawa: 10 roślin na m².
Zastosowanie - gdzie sadzić i z czym łączyć dębik Sundermanna
Na skalniaki, murki, koryta i rabaty żwirowe - wszędzie tam, gdzie może płożyć się po kamieniu. Naturalne towarzystwo to inne rośliny skalne o podobnych wymaganiach: goździk kropkowany, rozchodniki, rojniki i kostrzewa sina. Szczególnie dobrze pasują do niego sasanki, które po kwitnieniu również ozdabiają się pierzastymi owocostanami.
Idealny do: skalniaków i murków; koryt i płytkich donic; rabat żwirowych; ogrodów w stylu górskim.
