Naparstnica purpurowa - charakterystyka i wygląd
Bylina z rodziny babkowatych, zwykle uprawiana jako roślina dwuletnia. Jej naturalne siedliska to lasy, poręby oraz wilgotne i żyzne stanowiska zachodniej i południowo-zachodniej części Europy.
Naparstnica to wysoka roślina, dorastająca do 150 cm.
W czerwcu na wyprostowanych, pokrytych krótkim szarym kutnerem łodygach pojawiają się dzwonkowate i lekko zwisające kwiaty. Są one zebrane w gęste grona i zachwycają różowo-purpurowym kolorem oraz charakterystycznymi, ciemniejszymi plamkami ukrytymi we wnętrzu każdego dzwonka.
W pierwszym roku tworzy gęste rozety lekko karbowanych i omszonych liści, zakwita w drugim roku uprawy.
Po przekwitnięciu i przycięciu głównego pędu, naparstnica często wypuszcza nowe kwiaty, przedłużając okres dekoracyjności.
Należy jednak pamiętać, że jest to roślina silnie trująca.
Wymagania uprawowe
Lubi glebę średnio wilgotną, próchniczną o lekko kwaśnym odczynie. Dobrze czuje się na stanowiskach z rozproszonym światłem. Choć nie jest rośliną długowieczną, łatwo się rozsiewa i odnawia z samosiewu. W Polsce gatunek uznaje się za inwazyjny, dlatego nie sadzi się go w pobliżu lasów i cieków wodnych, a większość przekwitłych kwiatostanów warto ściąć przed wysypaniem nasion.
Zastosowanie - gdzie sadzić i z czym łączyć naparstnicę purpurową
Naparstnice zazwyczaj spotkać możemy na rabatach bylinowych oraz w ogrodach naturalistycznych. Stanowią doskonałe tło dla niższych roślin i wprowadzają sielski, romantyczny klimat do założeń ogrodowych. Na słonecznej rabacie dobrze wyglądają z ostróżkami i dzwonkiem kremowym 'Loddon Anna', a w półcieniu z funkiami i brunerą. Kwiaty wabią do ogrodu przede wszystkim trzmiele, które są ich głównymi zapylaczami.
Idealna do: ogrodów wiejskich, rustykalnych i angielskich; nasadzeń naturalistycznych w półcieniu; tworzenia pionowych akcentów na rabatach; uprawy na kwiat cięty.
