Szarotka alpejska - charakterystyka i wygląd
Niska, kępkowa bylina należąca do rodziny astrowatych, która w Europie rośnie w górskich murawach i na półkach skalnych, zwykle na wapieniu.
Tworzy gęste rozety liściowe, z których wyrastają wyprostowane, nierozgałęzione pędy, dorastające do ok. 15-20 cm wysokości. Jej liście są wąskie, lancetowate, szarozielone i pokryte filcowatym kutnerem, który nadaje im srebrzysty odcień.
Największym walorem dekoracyjnym są pojawiające się latem charakterystyczne kwiatostany o kształcie gwiazdy. Drobne, niepozorne kwiaty w centrum otoczone są srebrzysto-białymi liśćmi podkwiatostanowymi pokrytymi grubą warstwą filcu.
Aksamitny i miękki kutner nadaje szarotce niepowtarzalny wygląd i chroni ją przed mrozem, słońcem i utratą wody.
W Polsce dziko rosnąca szarotka jest pod ochroną ścisłą. Zakazy zrywania, posiadania i sprzedaży dotyczą roślin dziko rosnących, a roślin z uprawy - tylko zakaz umyślnego wprowadzania do środowiska przyrodniczego, dlatego szarotek z ogrodu nie sadzi się w naturze.
Wymagania uprawowe
Na nizinach bywa kapryśna - nie znosi nadmiaru wody w glebie, a w mokrym, ciężkim podłożu, zwłaszcza zimą, gnije. Najlepiej sadzić ją w najwyższym, najsuchszym miejscu skalniaka albo w szczelinach między kamieniami. Preferuje słoneczne stanowiska i gleby zawierające wapń, ale poradzi sobie również w większości przepuszczalnych podłoży. W żyznej glebie słabnie i choruje - lepiej rośnie w ubogiej. W bezśnieżne zimy warto ją okryć, bo w naturze zimuje pod grubą warstwą śniegu. W ogrodzie bywa krótkowieczna, dlatego warto ją co 2-3 lata odnawiać przez podział kęp wiosną.
Zastosowanie - gdzie sadzić i z czym łączyć szarotkę alpejską
Bez wątpienia szarotka powinna znaleźć się w każdym ogrodzie skalnym. Doskonale wygląda wysadzana między kamieniami, w towarzystwie innych niskich bylin lubiących słońce i suche podłoże, takich jak rojniki, macierzanki i smagliczka skalna.
Idealna do: podwyższonych, słonecznych rabat i obrzeży; ogrodów skalnych i żwirowych.
