Jeżówka purpurowa 'Magnus' - charakterystyka i wygląd
Wysoka bylina dorastająca do ok. 80 cm, należąca do rodziny astrowatych.
Jeżówka purpurowa 'Magnus' wyróżnia się mocnymi, wyprostowanymi pędami oraz dużymi, wyrazistymi kwiatami.
Łodygi zwykle brązowozielone. Liście ciemnozielone, jajowate lub wąskolancetowate, pokryte szorstkimi włoskami.
Na szczytach pędów pojawiają się duże koszyczki kwiatowe, większe niż u gatunku.
Szerokie kwiaty języczkowe w ciemnoróżowym kolorze są ułożone niemal poziomo - nie zwisają jak u gatunku - i otaczają pomarańczowobrązowy, kolczasty środek. Odmianę wyselekcjonował w Szwecji Magnus Nilsson właśnie pod kątem poziomych płatków.
Pojawiają się od lipca do jesieni, wabiąc do ogrodu liczne pszczoły i motyle.
Wymagania uprawowe
Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, na glebach próchnicznych, żyznych, umiarkowanie wilgotnych.
Jest łatwa w uprawie, odporna na okresowe susze i mrozoodporna, przez co nadaje się do uprawy wieloletniej.
Zastosowanie - gdzie sadzić i z czym łączyć jeżówkę 'Magnus'
Jeżówka jest typowym przedstawicielem bylin rabatowych, głównie w ogrodach naturalistycznych. Świetnie komponuje się z trawami ozdobnymi oraz innymi miododajnymi roślinami, takimi jak lawenda, szałwia, kocimiętka, gaura i werbena patagońska. Dzięki mocnym pędom i trwałym kwiatom jest polecana do uprawy na kwiat cięty.
Idealna do: słonecznych rabat bylinowych; ogrodów naturalistycznych, wiejskich i preriowych; wazonów.
